Πληθώρα μεταρρυθμιστικών τροπολογιών στην εκπαίδευση παρατηρείτε από τα εκάστοτε υπουργεία Παιδείας και Δια Βίου Μάθησις στην Ελλάδα από τις αρχές τις δεκαετίας του 90 και έπειτα, γεγονός που αναδεικνύει την διαφοροποίηση του ρόλου της εκπαίδευσης σε σχέση με το εργασιακό φάσμα και την κοινωνία της αγοράς στη δεκαετία του 80 .
Η 26η Αυγούστου χαρακτηρίστηκε από την πρόσφατη ψήφιση ενός νέου νόμου για τη λειτουργία και την υπόσταση των ελληνικών ανώτερων και ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και η 12η Σεπτεμβρίου, ημέρα αγιασμού για όλα τα σχολεία της χώρας, σηματοδότησε τη δυσαρέσκεια για την αλλαγή πλώρης από τα σχολικά βιβλία στα σχολικά DVD.
Η επικοινωνιακή παρουσία στα παραδοσιακά και διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης -τόσο της μερίδας υποστήριξης των αλλαγών όσο και της αντίθετης σε αυτές - σκιαγράφησε τον τελευταίο μήνα έναν ειδησεογραφικό χείμαρρο ο οποίος εύλογα οδηγεί τόσο σε συμπεράσματα όσο και σε απώλειες. Ο όρος απώλειες δεν αναφέρεται σε λογικές «χαμένων εξαμήνων» και «ανοιχτών σχολείων »ούτε «χαμένων κεκτημένων» και «επιστημονικών οδομαχιών», δίπολα που όπως παρατηρείτε εμβάλουν μία πραγματικά ενιαία επιστημονική αντιπρόταση από πλευράς της παγκοσμίως αναγνωρισμένης ελληνικής διανόησης.
Σε αυτό εδώ το σημείο έρχεται και η είδηση της απουσίας των ελληνικών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων κατά το έτος 2011 ανάμεσα στα 300 καλύτερα των διεθνών πινάκων κατάταξης* να εδραιώσει ένα τεράστιο ερωτηματικό σχετικά με το αν οι αλλαγές που ψηφίστηκαν μπορούν να απαντήσουν σε αυτή την αριθμητική και πραγματική ύφεση. Παρατηρώντας τα στατιστικά στοιχεία του 2009 στη χώρα μας, δηλαδή όταν ξεκίνησε η οικονομική κρίση, άνεργοι ήταν το 6,7% των αποφοίτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης όλων των ηλικιακών ομάδων. Αντίθετα, πολύ υψηλότερα ήταν τα ποσοστά ανεργίας στους αποφοίτους λυκείου και μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (9,2%) και τους αποφοίτους γυμνασίου (8,8%). Δυστυχώς, η Ελλάδα είχε την αρνητική πρωτιά στους ανέργους αποφοίτους ΑΕΙ 25-29 ετών (13,2%). Ακολουθούσε η Τουρκία με 13%. Την ίδια στιγμή, αν και από τα τέλη της δεκαετίας του '90 αυξήθηκαν οι απόφοιτοι ΑΕΙ στη χώρα, σημειώνεται ποιοτικό έλλειμμα και στις τρεις εκπαιδευτικές βαθμίδες.
Το ποσοστό της ανεργίας των νέων αγγίζει το 50%, χωρίς να υπολογίζονται οι εργαζόμενοι με προσωρινή ή μερική απασχόληση, ενώ μεγάλο μέρος αυτών των ανέργων είναι νέοι με πολύ καλές σπουδές και άριστα επαγγελματικά προσόντα, στους οποίους, λόγω της κρίσης, δεν δίνεται καμιά ευκαιρία επαγγελματικής σταδιοδρομίας ούτε στον ιδιωτικό ούτε, ακόμη περισσότερο, στο δημόσιο τομέα. Τα παραπάνω δεν αποτελούν έκθεμα για το εάν δουλεύουν ορθώς τα στατιστικά ερευνητικά εργαλεία αλλά συμπληρωματικά στοιχεία για μία ορθολογική αποτίμηση επί του συνόλου τω πρόσφατων πολιτικών επιλογών στην εκπαιδευτική πολιτική.
Λαμβάνοντας υπόψη την άποψη του καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Ν. Μαραβέγια, οι καλές προθέσεις για ένα νέο παραγωγικό πρότυπο έντασης γνώσης με τεχνολογικά προηγμένη παραγωγική διαδικασία, δυστυχώς, δεν μπορούν να υποστηριχθούν μέσα στις σημερινές συνθήκες της δημοσιονομικής ασφυξίας στο Δημόσιο και επενδυτικής άπνοιας στον ιδιωτικό τομέα της ελληνικής οικονομίας. Ακόμα μία πρόσφατη έρευνα έδειξε την έκταση φυγής των νέων επιστημόνων από τη χώρα μας στο εξωτερικό ή και την παραμονή τους στο εξωτερικό, εκεί όπου πραγματοποίησαν τις μεταπτυχιακές σπουδές τους. Οι έλληνες επιστήμονες που εργάζονται στο εξωτερικό φθάνουν σήμερα τις 140.000 περίπου -δηλ. πάνω από 10% του συνόλου των επιστημόνων που εργάζονται στη χώρα μας , πράγμα που συμβαίνει μόνο σε χώρες του Τρίτου Κόσμου.
Αναμφισβήτητα οδηγούμαστε σε μία επισταμένη μελέτη πάνω σε ένα νέο μοντέλο για το σύνολο των βαθμίδων εκπαίδευσης στη χώρα, η οποία παρά το μέλημά της για γεφύρωση του χάσματος της ψηφιακής και τεχνολογικής απόκλισης που υπάρχει σε σχέση με το παγκόσμιο εκπαιδευτικό σκηνικό, θα δίνει απτές και εφαρμόσιμες λύσεις σχετικά με την αξιοποίηση της πληθώρας επιστημόνων που υπάρχουν στα ποσοστά που προαναφέρθηκαν.
Η ακαδημαϊκή κοινότητα οφείλει να αφουγκραστεί το πρόβλημα, αποβάλλοντας αγκυλώσεις και αντικρουόμενα συμφέροντα και με υπομονετική και πειθήνια μελέτη να συντάξει την φιλοσοφία που θα άλλαζε ριζικά και οριστικά το εκπαιδευτικό σύστημα στη χώρα από το νηπιαγωγείο έως το πανεπιστήμιο. Η επιτυχία ενός τέτοιου εγχειρήματος μπορεί να επουλώσει το χάσμα που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα στην ακαδημαϊκή έρευνα και την συμβολή της στην κοινωνία. Είναι μία εν δυνάμει ελπιδοφόρα ανατροπή .
*QS World University Rankings® 2011 Disclaimer
Πηγές Διαδικτύου
